02188193169

آه خداحافظ ای زیبا!

یک صبح از خواب برخاستم
دشمن همه‌جا را گرفته بود
ای مبارز مرا با خود ببر
زیرا شهادت را نزدیک می‌بینم
آه خداحافظ ای زیبا، خداحافظ زیبا

این چند خط از مشهورترین ترانه مبارزان برای آزادی در جهان است. «بلا چآو» (Bella Caio) ترانه پارتیزان‌های مخالف رژیم فاشیستی وقت ایتالیا در بین سال‌های ۱۹۴۳ – ۱۹۴۵ بود که شور مبارزه با دژخیمان زمان را نزد آن مبارزان شعله‌ور می‌کرد.

این آهنگ از آن زمان به بعد به نماد آزادی‌خواهان جهان تبدیل شد و به جرات می‌توان گفت که در تمامی جنبش‌های اعتراضی و حرکت‌های اجتماعی در اقصی نقاط جهان نمود پیدا کرده است.
اگر بگوییم بیش از ۱۰۰ اجرای مختلف از این آهنگ ضبط شده است، قطعا کم گفته‌ایم و ادعای گزافی نیست اگر بگوییم سخت پیدا می‌شود کسی که حداقل یک نسخه از آن را نشنیده باشد.
اولین نسخه ضبط شده از این ترانه توسط جیوانا دافینی خواننده فولک ایتالیایی در سال ۱۹۶۲ در دسترس قرار گرفت. بلا چآو تا کنون به اکثر زبان‌های دنیا ترجمه و اجرا شده. اولین نسخه فارسی این ترانه توسط شکیب مصدق خواننده افغان اجرا شده است. البته اجراهای فارسی دیگری هم از این ترانه وجود دارد که با یک جست‌وجوی کوچک به آنها می‌رسید.
در بین اجراهای متعدد و متفاوت که اکثرشان در فضای مجازی در دسترس است، اجرای پرشور و حال گوران برگوویچ، موسیقی‌دان برجسته بوسنیایی در کنسرتی به سال ۲۰۱۳ در پاریس قطعا یکی از ماندگارترین‌هاست. اجرایی خارق‌العاده با گروهی که با نام «ارکستر عروسی و عزا» این چندسال برگوویچ را همراهی می‌کنند.

درباره برگوویچ و ابعاد شگفت‌انگیز دنیای موسیقی او بعد‌ها سخن بسیار خواهیم گفت…
پیشنهاد می‌کنیم این اجرا را چند بار ببینید.

نظرات

نظر خود را در مورد این مطلب به اشتراک بگذارید.

هیچ نظری برای این مطلب نوشته نشده، شما اولین نفر باشید.

جدیدترین مطالب

نقاشی که می‌خواست پنهان شود
این روز‌ها فیلم «پنهان شده»(Hidden Away) به کارگردانی جورجو دیریتی از سینمای ایتالیا در دسترس تماشا قرار گرفته است. البته عنوان ایتالیایی فیلم «می‌خواستم پنهان شوم» ترجمه شده که در…
داستان مشق‌شب‌‌نویسان
مهرماه است و فصل آغاز کار مدارس. از سوی دیگر سازمان جهانی یونسکو ۵ اکتبر(۱۳ مهر) را به نام روز معلم نامگذاری کرده است. به همین مناسبت یادی کرده‌ایم از…
روزگار جدایی مردم از سینما
با وجود افزایش جمعیت روند کاهش مخاطبان سینما از دهه ۷۰ تا دهه ۹۰ ادامه داشت. سینمای ایران در سال‌های بعد از انقلاب نقطه اوج خود را در سال ۱۳۶۹…